Koszty docelowe

Cóż producentowi lub usługodawcy po najlepszym nawet wyrobie czy usłudze, jeśli wskutek wysokich kosztów wytworzenia nie udaje się ich sprzedać?
Rachunek kosztów docelowych (ang. target costing lub jap. gena kikaku) umożliwia dopasowanie kosztów i struktury wyrobu do uwarunkowań rynkowych. Koszt określa równanie [w uproszczeniu]:
cena rynkowa – docelowy zysk = dopuszczalne koszty. Rzeczywisty koszt jest na ogół wyższy, co wywołuje potrzebę cięcia kosztów.
Ciąć koszty, ale jak?
1. Skoncentruj się na najważniejszych kosztach i przeprowadź analizę Pareto
2. Materiał: Sprawdź, czy projektanci nie "przedobrzyli"!
3. Robocizna: Przyjrzyj się zbędnym procesom?
4. Maszyny: Czy rzeczywiście pracują pełną parą?
5. Narzuty: Czy wszyscy w firmie zajmują się Twoim wyrobem? Może rozwiązaniem będą koszty ABC!

 

Metoda klas czasu

Małe zamówienia na podobne, ale jednak różniące się od siebie wyroby, to konieczność ciągłego ustalania nowych norm. Tu nie sprawdza się ani chronometraż ani inne popularne metody.
Polecam porównanie i szacowanie oraz metodę klas czasu. Szczególnie przydaje się w produkcji jednostkowej i małoseryjnej, w rzemiośle oraz w utrzymaniu ruchu. Oszczędza 80% czasu przeznaczonego na normowanie, względna niedokładność danych to zaledwie 2%.

Warunki stosowania metody klas czasu:
Te same przedmioty pracy występują rzadko lub wcale. Podobieństwo wynika najczęściej z programu produkcyjnego.
Każdy pracownik powinien na przykład w ciągu miesiąca wykonywać przypadkowy zestaw zadań.

 

 Tempo pracy!

Na normowanie z reguły nie ma dobrego czasu. Z problemami technicznymi lub brakiem materiałów można sobie poradzić. Ale szukanie "średniego" pracownika, który pracuje przez całą zmianę jak automat skazane jest z góry na niepowodzenie.
Nie trzeba jednak ustalać czasu wielokrotnie w ciągu zmiany lub w odniesieniu do wielu pracowników. Wystarczy skorygować czas o zaobserwowwane tempo pracy. Obserwowane tempo pracy wyrażamy w % w stosunku do normalnego tempa pracy i mnożymy przez zmierzony czas. Gotowe!

 

Normowanie czasu pracy!

Problemem w normowaniu czasu pracy jest zapewnienie powtarzalności danych, w tym czasu. Powtarzalność danych umożliwia ich ponowne wykorzystanie np. raz ustalony czas można zastosować w odniesieniu do innej operacji albo w kolejnych latach.
Aby dane [czasy] były powtarzalne muszą być spełnione 3 warunki: należy opisać przebieg pracy, należy opisać warunki pracy a zarejestrowane czasy muszą spełniać określone wymogi statystyczne np. wartość przedziału ufności nie może przekraczać 5%.